ครั้งนึงมีคนเคยถามฉันว่า เชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหมแล้วเรื่องด้ายแดงที่นิ้วก้อยเชื่อเรื่องนี้ไม๊  เชื่อนะ แต่คำว่าพรหมลิขิตของเรา มันอาจจะแตกต่างกับคนอื่นๆที่มองเพียงความรัก เชื่อนะกับคำๆนี้ แต่พรหมลิขิตของฉันนั้นมีเหตุผลที่ลิขิตให้เราพบเจอกับใครสักคนเพื่อเหตุผลบางอย่าง บางคนฟ้าลิขิตให้เราได้เจอกันรู้จักกันมีความรู้สึกดีดีเพื่อให้เราช่วยเหลือเค้า บางคนพามาเพื่อให้เราได้เรียนรู้ชีวิตว่าชีวิตมันไม่ได้สวยงามอย่างที่วาดฝัน บางคนมาเพื่อทำให้เราแยกจากใครสักคนหรือเพื่อให้เราแยกเค้าจากใครสักคนมันอาจเป็นเรื่องที่สกปรกที่ฟ้าแก้ไขปัญหาโดยเอาความรู้สึกของมนุษย์เข้ามาเดิมพัน เมื่อปัญหาได้ถูกแก้ไขแล้ว เมื่อเราได้ช่วยเขาแล้ว เมื่อหมดกรรมกันแล้วหมดวาสนาแล้วคราวนี้ฟ้าก็ให้ชะตาเป็นตัวแยกเราจากคนๆนั้นให้คนๆนั้นแยกจากเรา พูดง่ายๆ ให้เราทิ้งเค้า หรือ ให้เค้าทิ้งเรา ถ้าเราไม่ออกจากชีวิตคนๆนั้น คนๆนั้นก็จะออกจากชีวิตเรา พูดแล้วมันก็เป็นเรื่องที่รู้สึกแย่และไม่เป็นธรรมเอาเสียเลย  แน่นอนการที่เราผูกพันกับใครสักคนมันอาจเป็นเรื่องยากที่จะแยกจากกันเพราะเราปฏิเสธไม่ได้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมา มันไม่ได้ก่อให้เกิดความรู้สึกน้อยๆที่เรียกว่าความรักขึ้น และเมื่อเกิดขึ้นแล้ว มันก็คงยากที่จะให้จากกันโดยไม่รู้สึกใดๆ อยู่แค่ว่า มากน้อยเพียงใดเท่านั้นเอง มันจะมีฝ่ายนึงเดินออกไปตามทางของตนเองไม่เราก็เค้า บางครั้งมันก็เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเราก็เริ่มจับไต๋ฟ้าได้เช่นกัน ถามว่าเหนื่อยไม๊ถ้าเปนแบบนี้ก็เหนื่อยก็น้อยใจแต่ฟ้าให้ช่วยเราก็ต้องช่วยฟ้าให้เจอเราจะเลี่ยงอย่างไร เรื่องด้ายแดงน่ะหรือฟังแล้วโรแมนติกเนาะ ด้ายแดงเราไม่มีทางเห็นมันหรอกใช่ไม๊ล่ะ มันเป็นความลับดำมือของสวรรค์ที่ไม่ยอมปริปากให้มนุษย์ตาดำๆได้รู้แต่ถ้ารู้อาจจะวุ่นวายเพราะเมื่อมนุษย์รู้ก็จะเสาะหาแต่คนๆนั้นหรืออาจจะหนีสุดหล้าฟ้าเขียวเพื่อดำรงค์ไว้ซึ่งอิสระของตนอะไรก็ตาม สวรรค์เลยไม่ให้รู้ คงอยากให้มนุษย์เรียนรู้ไปเรื่อยละมั้ง บางคนเสาะแสวงหาลองผิดลองถูกมาตลอดชีวิตจนถอดใจและหมดหวังที่จะจเอรักแท้ แต่สุดท้ายก็เจอ ก็ได้พบกับรักแท้ความรักครั้งสุดท้ายในวันสุดท้ายของชีวิต คนเหล่านี้น่าสงสาร  ความรักในนิยามอย่างเป็นทางการก็คงประมาณว่า การเรียนรู้ที่จะเสียสละเพื่อหน่วยชีวิตอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง คนเราไม่รู้ว่าใครคือเนื้อคู่ของตนเอง มันจึงต้องค่อยๆเสาะหาค่อยๆเรียนรู้ไปเรื่อยๆเจ็บแล้วเจ็บอีก ในบางครั้งก็เจ็บจนแรงที่จะหายใจมันอ่อนเหลือเกินเหมือนหัวใจมันหล่นหายไปไหนแต่ก็ต้องทนฝืนให้ผ่านไป เจ็บแล้วจำจำแล้วก็ต้องแยกแยะให้ได้จำเพื่อเรียนรู้ไม่ใช่จำแล้วแค้นฝังใจ เมื่อเราเจ็บแล้วเราจึงได้รู้จักมันแล้วเข้าใจว่าจริงๆแล้วความรักคืออะไรสำคัญแค่ไหนเหมือน ไฟ ตอนเด็กไม่รู้หรอกว่ามันร้อนเห็นมันสว่างไหวๆพริ้วๆเป็นเปลว น่าเล่นดี เอามือเข้าไปดิ๊    แง๊!! ร้องจ๊ากมือพอง โดนแม่ฟาด เพราะมันร้อนแต่ตอนนี้กล้าเล่นกับมันไม๊ ก็กล้า แต่รู้ว่าจะเล่นยังไง รู้ว่าจะใช้ประโยชน์อย่างไร ใฟให้แสงสว่าง ให้พลังงานความร้อน ให้คืนมืดมิดกลับสดใส แล้วแค้นไฟรึป่าวที่ทำให้เรามือพอง ไม่เลยถ้ามือไม่พองจะรู้หรอว่าไฟร้อนได้ขนาดนี้ ความรักก็เช่นกัน  เมื่อคนเราได้เรียนรู้ถึงจุดนึงแล้ว คนเราจะตอบตัวเองได้ว่า ระหว่างความรักและความภักดี เราจะให้น้ำหนักฝั่งไหนมากกว่ากัน ความรักย่อมมีลดๆเพิ่มๆ แต่ความภักดี มันมันเสมอต้นปลาย  กล่าวโดยย่อๆได้ว่าพรหมลิขิตของเรามันมีการมาและจากไป การที่พรหมลิขิตให้เราพบเจอใครสักคนมันมีเหตุผลมันมีกรรมของมันที่ทำกันมาบางทีก็รู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยเจอ ไม่คุ้นหน้าคนๆนั้นก็คุ้นหน้าเพื่อน ไม่ก็คุ้นหน้าคนในครอบครัวไรก็ว่าไป แต่มาแล้วมันก็อาจจะไม่จีรังอยู่ที่เหตุผลของฟ้าว่า เค้าพามาให้ช่วยหรือพามาให้เรียนรู้ หรือพามาให้เราได้รักเค้า (บางทีคนๆนั้นอาจจะมาให้เราได้รัก แต่ไม่ได้มาให้เราร่วมชีวิตด้วยก็ได้) ฉะนั้นการจะรักใครสักคน ต้องมีสติ รักให้เป็นเรียนรู้เข้าใจ เพราะเราจะเจอปลายด้ายแดงของนิ้วก้อยของเราเมื่อไหร่เราก็ไม่อาจรู้ได้เลย เมื่อวันนี้ยังมีกันและกันอยู่ ทำให้ดีที่สุดเพราะเมื่อวันจากลามาถึงมันจะไม่เสียใจเพราะที่ผ่านมาเราบอกตัวเองได้ว่า เรากับเค้า ทำได้ดีที่สุดแล้วจริงๆ